Mehmed Hamdi Efendi

Mehmed Hamdi Efendi, son dönem Osmanlı ilmiye çevresinde “Trabzonî Süleyman Vehbi Efendizâde” nisbesiyle anılan bir Fatih Camii dersiâmıdır. Dersiâmlık, İstanbul’un büyük camilerinde halka açık ders okutma yetkisini ifade ederdi. Dersiâmlar özellikle Fatih, Süleymaniye ve Beyazıt gibi merkez camilerle anılır; dersleri genellikle sabah ile öğle arasında yapılır, farklı kesimlerden talebeler ve dinleyiciler bu halkalara katılırdı.

Babası Süleyman Vehbi Efendi, Rize’nin Pazar kazasında doğmuş; İstanbul’da tahsilini tamamladıktan sonra Fetvahâne müsevvidliği, Bâb-ı Fetvâ’da Buhârî hocalığı, Trabzon ve Edirne mevleviyetleri gibi görevlerde bulunmuş, Huzur Dersleri muhataplığı da yapmış tanınmış bir âlimdir.

Hamdi Efendi’nin ilmî çizgisi, doğrudan bu baba-oğul hoca-talebe ilişkisi içinde şekillenmiştir. Süleyman Vehbi Efendi hem babası hem hocasıdır, nitekim Hamdi Efendi de babası gibi Huzur Dersleri’ne katılmıştır.

1891’den 1903’e kadar Huzur Dersleri’nde muhatap olarak yer almıştır. Huzur Dersleri, ramazan aylarında padişah huzurunda yapılan tefsir müzakereleriydi; dersi takrir eden âlime “mukarrir”, ilmî müzakereye katılan âlimlere ise “muhatap” denilirdi.

Oğlu Yusuf Ziyâeddin Bey de Huzur Dersleri'ne katılan ulema içinde zikredilmiş, Evkaf-ı Hümâyun kadılığı görevinde bulunmuştur.

Mehmed Hamdi Efendi, 23 Ramazan 1321’de (Miladî 13 Aralık 1903) vefat etmiş ve Fatih Camii Haziresi’ne defnedilmiştir.