El Hac Mehmed Emin Efendi Camii’nin 18. yüzyılda El Hac Mehmed Emin Efendi tarafından inşa ettirildiği, Osmanlı dönemi vakıf ve envanter kayıtlarından anlaşılmaktadır.
Yapı, kuruluşundan itibaren Şeyh Matrak Tekkesi bünyesinde yer almış; tekke-mescid birlikteliği çerçevesinde hem ibadet hem de tasavvufî faaliyetlere hizmet etmiştir.
19. yüzyılda İstanbul’da meydana gelen yangınlar ve depremler sonucunda yapının zarar gördüğü ve bu dönemde onarım geçirdiği bilinmektedir; ancak onarımlara ilişkin ayrıntılı belgeler sınırlıdır.
1925 yılında tekkelerin kapatılmasıyla birlikte yapının tekke işlevi sona ermiş, cami ibadet mekânı olarak varlığını sürdürmüştür.
Cumhuriyet döneminde çevredeki imar faaliyetleri sonucunda yapının yakın çevresi değişmiş; cami günümüzde yoğun kentsel doku içinde yer almaktadır.
Öne Çıkan Özellikleri:
El Hac Mehmed Emin Efendi Camii, Süleymaniye çevresinde yer alan ve Osmanlı döneminde tekke ile birlikte inşa edilen küçük ölçekli mahalle camileri arasında yer alır.
“Şeyh Matrak Tekkesi” adıyla anılması, yapının tasavvufî yaşamla doğrudan ilişkisini ve tekke merkezli bir dini işlev üstlendiğini göstermesi bakımından önemlidir.
Yapı, sade mimarisi ve küçük ölçeğiyle süsleme yerine işlevselliği öne çıkaran klasik Osmanlı mescit anlayışını yansıtır.
Bulunduğu konum itibarıyla Süleymaniye Külliyesi çevresindeki tarihî yapılaşmanın bir parçası olarak, bölgenin dini ve sosyal sürekliliğine katkı sağlayan bir ibadet mekânıdır.
Günümüzde cami, ibadet işlevini sürdürürken aynı zamanda Süleymaniye çevresindeki tekke-cami ilişkisini anlamaya yardımcı olan temsil niteliği yüksek bir yapıdır.